«Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας» (υπό έκδοση)
Φωτογραφία: Αργύρης Γιατζόγλου, 2008. Εξώφυλλο: Φώτης Πεχλιβανίδης | Κάντε κλικ στις εικόνες να μεγαλώσουν →
Η ΥΨΗΛΗ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ (υπό έκδοση)
Tο βιβλίο αυτό είναι κάτι ανάμεσα σε ημερολόγιο και ντοκιμαντέρ, αυτοβιογραφία και χρονικό, εξομολογητικό δοκίμιο και οδοιπορικό στη δεκαετία του 2000.
Μιλάει για την οικογένεια, τους φίλους και τα διαβάσματά μου. Για τη γνωριμία με συναδέλφους μου όπως ο Ταχτσής, ο Σαμαράκης, ο Κουμανταρέας ή ο Νίκος Νικολαΐδης. Αλλά και για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μου, αφού πάνω από τριάντα χρόνια τα βιβλία μου διχάζουν ακόμα και τους φανατικούς μου αναγνώστες.
Παράλληλα, μιλάει και για το Μπουρνάζι, το Μετρό, το Mall, το ΟΑΚΑ, το Big Brother και την καπναπαγόρευση. Για την άνοδο των γυναικών και την πτώση των αντρών, το Ίντερνετ, την οικολογία, την παγκοσμιοποίηση και τον πατριωτισμό. Για τα Δεκεμβριανά του 2008, την τρομοκρατία, τις ταραχές στην Κερατέα, το κόμμα του Λαζόπουλου και τους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα.
Με άλλα λόγια, το βιβλίο αυτό μιλάει για μια δεκαετία που ξεκίνησε ως ο ορισμός της επιτυχίας: με την ακλόνητη πεποίθηση ότι γίναμε Ευρώπη, μέσα από την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ και τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004. Για να καταλήξει, πριν καν εκπνεύσει το 2010, στο γκρέμισμα της νεοπλουτίστικης βιτρίνας κι αυταπάτης, και στο βούλιαγμά μας σε μια οικονομική κρίση τόσο βαθιά, ώστε να καλούμαστε τώρα να μάθουμε την υψηλή τέχνη της αποτυχίας.
Το εικοστό τρίτο βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, με τον τίτλο Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας, θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Ίκαρος» την άνοιξη του 2012.
***
Βίντεο-συνέντευξη: «Τα όρια της πορνογραφίας»
✒
Έγραψαν για τον Β. Ρ.
«Ο πιο δημιουργικός, ο πιο παθιασμένος συγγραφέας της γενιάς του». Μάρω Δούκα, Εντευκτήριο, Μάρτιος 2007
«Τον απασχολεί η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, αλλά και οι αντιφάσεις του έρωτα που μπορεί ταυτόχρονα να είναι κυνικός και ρομαντικός. Τον ενδιαφέρει η λαϊκή αμερικάνικη κουλτούρα, αλλά και ο Κούντερα. Οι ήρωές του αντανακλούν την ελληνική πραγματικότητα, αλλά οι ορίζοντές του δεν γνωρίζουν σύνορα. Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος εμφανίστηκε στα γράμματα το 1979 στα 20 του και έχει κυκλοφορήσει 20 βιβλία ώς τώρα. Πάντα ενοχλητικά». Βιβλιοδρόμιο-Τα Νέα, 7-7-2007
«Ένα από τα πιο συζητημένα πρόσωπα της γενιάς του ’80, ο Ραπτόπουλος, ήταν από τους πρώτους που άφησαν πίσω τους τον ασφυκτικό χώρο της πολιτικής και της Ιστορίας, για να ανοιχτούν στον ζοφερό κόσμο της ιδιωτικής ζωής και της καθημερινότητας. Οι μαύρες παρωδίες του όχι μόνο έβαλαν σ’ έναν νέο δρόμο την πεζογραφία της εποχής, αλλά και συχνά τροφοδότησαν τη θεματογραφία και τη στάση των επομένων». Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Επτά-Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 7-3-2006
«Ουσιαστικά στάθηκε ο μπροστάρης της επόμενης ομάδας συγγραφέων, κατά μία δεκαετία νεοτέρων, που μόλις έσκαζαν μύτη. Με πρότυπο τα αμερικανικά αναγνώσματα, ζήτησε να γράψει βιβλία αντιπροσωπευτικά της εποχής μας και μεταμοντέρνας σύλληψης. Για την εναργέστερη, μάλιστα, αποτύπωση της εκσυγχρονιστικής μετάλλαξης που υφίσταται η νεοελληνική κοινωνία μετήλθε πλείστους όσους τρόπους, από αφηγήσεις αλληγορικών διαστάσεων και χλευαστικής διάθεσης ώς πορνογραφικές περιγραφές». Μάρη Θεοδοσοπούλου, Το Βήμα της Κυριακής, 8-8-2004
«Δύο πράγματα δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει όσον αφορά τον Βαγγέλη Ραπτόπουλο. Ότι ξέρει να γράφει και ότι στα τριάντα σχεδόν χρόνια της συγγραφικής διαδρομής του έχει μοχθήσει να συλλάβει και να απεικονίσει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα στη σχέση της με τον κόσμο που αλλάζει. Το αποτέλεσμα συχνά υπήρξε άνισο, ποτέ όμως βαρετό: όλα του τα έργα κινούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη, έστω και για να τα απορρίψει κάθετα». Τιτίκα Δημητρούλια, Η Καθημερινή της Κυριακής, 20-8-2006
«Η διαδρομή του αντικαθρεφτίζει την εξέλιξη της κοινωνίας μας. Στα πρώτα του βιβλία ενυπάρχoυν η γενιά του Πολυτεχνείου και οι συλλογικές αμφισβητήσεις. Στα επόμενα, κυριαρχούν ο ατομικισμός της δεκαετίας του ’90, τα κινηματογραφικά πρότυπα και το θρίλερ. Με τα τελευταία, επανέρχεται στο συλλογικό γίγνεσθαι, με επίκεντρο τους φίλους και την οικογένεια. Πορεία δυναμική, γεμάτη εντάσεις και καταθέσεις ψυχής από έναν συγγραφέα που, όσο γράφει, αλλάζει και ο ίδιος». Εξπρές, 11-11-2007
«O Pαπτόπουλος έχει ήδη γράψει “λίγη ιστορία” στη νεοελληνική λογοτεχνία». Λίνα Πανταλέων, Βιβλιοθήκη-Eλευθεροτυπία, 2-6-2006
«Μερικοί από τους συγγραφείς γίνονται συγγραφείς επειδή κάθισαν και το σκέφτηκαν και αποφάσισαν να ασχοληθούν με την τέχνη. Άλλοι, όπως ο Ραπτόπουλος, μοιάζει να μην σκέφτηκαν τίποτα – έγιναν συγγραφείς επειδή είναι». Ελισάβετ Κοτζιά, Η Καθημερινή της Κυριακής, 2-10-2011
✒
