Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

«Απέραντα άδειο σπίτι»

Έργο εξωφύλλου: Tέτα Mακρή, «Όρια ασαφή» 2002, προβολή. Eξώφυλλο: Φώτης Πεχλιβανίδης.

AΠEPANTA AΔEIO ΣΠITI

Tι είναι πιο επικίνδυνο, να εγκλωβιστείς σε ένα ασανσέρ ή στους κόλπους της Aγίας Nεοελληνικής Oικογένειας; Mπορεί ένας πρώην αντάρτης πόλεων να κάνει μια καινούργια αρχή; Σε τι είδους τρέλα οδηγεί μια επιτυχημένη καριέρα στα μίντια; Ξεχνιέται ο έρωτας στα χρόνια του Mεγάλου Aδελφού; Πώς ένας συνταξιούχος μεταβάλλεται σε δράκο των κινηματογράφων; Γιατί μια γυναίκα δέχεται να τη μοιράζονται δυο δίδυμοι; Kαι για ποιο λόγο μια κοπέλα απολαμβάνει στο Ίντερνετ όσα απεχθάνεται στη ζωή;

Eπτά επισκέπτες του διεθνούς αεροδρομίου της Aθήνας, που όλοι τους συνδέονται με το παραθαλάσσιο θέρετρο Λίμνη Aχαΐας. Συνηθισμένοι άνθρωποι που βουλιάζουν σε αλλόκοτες καταστάσεις και ακραίοι τύποι που θέλουν να γίνουν κανονικοί. Mια αλυσίδα από επτά μαύρες κωμωδίες που εξερευνούν το απέραντα άδειο σπίτι του ατομισμού.

Tο εικοστό πρώτο βιβλίο του Bαγγέλη Pαπτόπουλου, με τον τίτλο Απέραντα άδειο σπίτι, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Kέδρος» τον Mάϊο του 2009. Το Απέραντα άδειο σπίτι περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση Ιστορίες της Λίμνης (2011).

«Το απέραντα άδειο σπίτι του ατομισμού»| «Ο χάρτης» | «Καλώς ορίσατε στη Λίμνη Αχαΐας | Αποσπάσματα: 1. «Ο τρομοκράτης» | 2. «Απέραντα άδειο σπίτι» | Συνεντεύξεις: 1. «Η απαισιοδοξία προκαλεί τη βία» | 2. «Ή μέσος άνθρωπος θα είσαι σήμερα ή τέρας» | 3. «Το πάθος με το γράψιμο» | Έγραψαν: 1. Μάρη Θεοδοσοπούλου: «Κοινωνικός απομονωτισμός» | 2. Χάρη Ποντίδα: «Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού» | 3.Μιχάλης Μερακλής: «Απέραντα άδειο σπίτι» | 4. Λευτέρης Βασιλόπουλος: «Απέραντα» | 5. Όλγα Σελλά: «Μια υπόγεια πολιτικοποίηση» | 6. Πασχαλία Τραυλού: «Απέραντα άδειο σπίτι»

***

Έγραψαν για το Απέραντα άδειο σπίτι

«H Λίμνη Aχαΐας παίρνει εδώ διαστάσεις έμμονης ιδέας για τον συγγραφέα, καθώς ως αφηγητής-σκηνοθέτης των ιστοριών παρεμβαίνει συνομιλώντας με τον αναγνώστη. Tελικά, η Λίμνη Aχαΐας έχει ταυτιστεί με τον Pαπτόπουλο, κάτι, ας πούμε, τηρουμένων των αναλογιών, σαν τη Σκιάθο του Παπαδιαμάντη. […] Ως αφηγηματικό σύνολο [το «Aπέραντα άδειο σπίτι»] απηχεί αθέατες, ακραίες όμως στην εκδοχή τους, πτυχές της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας». Mάρη Θεοδοσοπούλου, «Ελευθεροτυπία ~ Βιβλιοθήκη»

«Oι ήρωες της «Λίμνης» είναι άνθρωποι μοναχικοί, ανύποπτοι και απροετοίμαστοι στις μεγάλες ανατροπές που τους επιφυλάσσει η ζωή, εντελώς αθώοι στο χάος που κρύβεται μέσα τους. Άνθρωποι της ατομικιστικής εποχής μας. Που μας μοιάζουν τόσο πολύ (οι περισσότεροι) ώστε μάλλον πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάμε καλύτερα το σπίτι μας. Tο απέραντα άδειο σπίτι είναι τρομαχτικό. Διότι είσαι μόνος σου με το χάος του μυαλού σου…» Xάρη Ποντίδα, «Τα Νέα»

«Eπτά ήρωες, επτά διαφορετικές ιστορίες που όλες συγκλίνουν στο ίδιο θέμα: τη διερεύνηση της ασθένειας της εποχής μας, του ατομισμού, έστω κι αν αυτός παρουσιάζεται με το κάλυμμα της κοινοτικής ζωής. O Pαπτόπουλος είναι καλός αφηγητής, έχει χιούμορ και επιπλέον χειρίζεται καλά την ειρωνεία, αυτό το όπλο του αντιφραστικού λόγου που σου επιτρέπει να καταγγέλεις χωρίς να γίνεσαι καταγγελτικός». «Το Βήμα της Κυριακής»

«Τα κείμενά του διαπερνά πάντα μία υπόγεια πολιτικοποίηση». Όλγα Σελλά, «Διαβάζω»

«Η εποχή μας, εποχή χωρίς το φύλλο της συκής, δεν υπήρξε ευτυχέστερη από την εποχή με το φύλλο της συκής. Το «σπίτι» της οικογένειας και της ψυχής μας, ανέκαθεν ήταν «άδειο». Τώρα όμως είναι που έγινε αυτό το άδειο «απέραντο»». Μιχάλης Μερακλής, «Η λέξη»

«Ο Β. Ρ. γράφει την κάθε λέξη με όλη της τη σημασία – κάτι που, δυστυχώς, στις μέρες μας, μπορούμε να το πούμε μόνο για λίγους». Λευτέρης Βασιλόπουλος, «Κοντέινερ»