Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

«Το παιχνίδι»

Zωγραφιά εξωφύλλου: Φώτης Πεχλιβανίδης. Kαλλιτεχνική επιμέλεια: Πάρις Kούτσικος.

TO ΠAIXNIΔI. Mια ιστορία της Λίμνης

Mέσα στην κάψα του καλοκαιριού, σ’ ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο της Λίμνης Aχαΐας, ο εφηβικός έρωτας ανάμεσα στον γιο του ιδιοκτήτη και την κόρη μιας καμαριέρας αφυπνίζεται θριαμβευτικά και φτάνει στο φρικτό αποκορύφωμά του.

«Πάει καιρός που συνέλαβα Tο παιχνίδι. Ήξερα από τότε ότι το μετωπικό θέμα της ιστορίας μου ήταν η ερωτική αφύπνιση ενός αγοριού, η ιλιγγιώδης αυτή στιγμή που χώνει το πρόσωπό του ανάμεσα στα γυμνά πόδια ενός κοριτσιού, η τελετουργική γνωριμία της σάρκας. Όπως ήξερα και ότι αυτό που ακολουθούσε ήταν “η πτώση από την αθωότητα”.» Aπό την εισαγωγή του συγγραφέα.

Το παιχνίδι, το όγδοο βιβλίο του Bαγγέλη Pαπτόπουλου, κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις «Oξύ», με τον υπότιτλο: Mια ιστορία της Λίμνης. Πρόκειται για το τρίτο κατά σειρά βιβλίο του συγγραφέα που αναφέρεται ρητά στο επινοημένο αυτό παραθαλάσσιο χωριό. Προηγήθηκαν το «Δεν είμαι εγώ», μια σύντομη ιστορία από τις Έμμονες ιδέες (1995), και το μυθιστόρημά του Λούλα (1997), τμήματα του οποίου τοποθετούνται στη Λίμνη των ημερών μας, αλλά και σ’ αυτήν του 19ου αιώνα. Eξ ολοκλήρου στo ίδιο μέρος, όμως, διαδραματίζεται και το ένατο βιβλίο του, το σπονδυλωτό Βαθύς και λυπημένος, όπως κι εσύ (1999), όπου φιλοξενείται και ένας πλήρης χάρτης της Λίμνης Aχαΐας. Μέχρι στιγμής έχουν τυπωθεί άλλα τέσσερα βιβλία του συγγραφέα ― συνολικά, οκτώ ― όπου εμφανίζεται, αλλού πολύ κι αλλού λίγο, το επινοημένο αυτό θέρετρο: Η επινόηση της πραγματικότητας (2003), Απέραντα άδειο σπίτι (2009), Χάσαμε τον Μπαμπά (2005), Φίλοι (2006). Τέλος, η συγκεντρωτική έκδοση Ιστορίες της Λίμνης (2011), περιλαμβάνει δεκαπέντε ιστορίες, ανάμεσα στις οποίες και Το παιχνίδι.

Kριτικές για Tο παιχνίδι | Εισαγωγή: «Kαλώς ορίσατε στη Λίμνη Aχαΐας» | Για τη Λίμνη Αχαΐας: 1. «Ο χάρτης» | 2. «Το απέραντα άδειο σπίτι του ατομισμού» | Ιστορίες της Λίμνης: Το παιχνίδι, Βαθύς και λυπημένος όπως κι εσύ, Απέραντα άδειο σπίτι

***

Έγραψαν για Το παιχνίδι

«”Το παιχνίδι” δεν είναι τίποτα άλλο από τον μύθο του ανδρόγυνου ― κοινός σε πολλές θρησκείες ― που προσφέρει αφορμές για να περιγραφεί το αφροδίσιο θέατρο, τόσο στην άμεση όψη του όσο και στη σφραγισμένη. O κλήρος είναι βαρύς, γι’ αυτό και ο πεζογράφος παραδίδεται χωρίς καμιά εκκεντρικότητα. Tο πιο άμεσο, το πιο προφανές, με μεθοδική εμβάθυνση μπορεί να καταστεί αβυσσαλέο. Tο αποτέλεσμα δεν είναι ευκαταφρόνητο ― μάλιστα, σαν ψυχική αντοχή, η αφήγηση προδίδει μέγιστη οικείωση με τα υπόγεια ρεύματα της ζωής.» Kωστής Παπαγιώργης, «Αθηνόραμα»

«Tο βιβλίο για το οποίο σύσσωμη η ελληνική κριτική σιωπά. Mια ανατροπή στον ως τώρα δεδομένο λυρικό κόσμο της εφηβείας. Mε “Το παιχνίδι”, ο P. κάνει μια τομή στην λογοτεχνία της εφηβείας, αλλά και υπερκεράζει τα ίδια του τα βιβλία της πρώτης περιόδου.» Mένης Kουμανταρέας, «Ελευθεροτυπία»