Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

«Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα»

oanthrwpospouekapsetinEllada-2018Έργο εξωφύλλου: Μιχάλης Μανουσάκης, «Το πηγάδι» 1996. Λάδι και κάρβουνο σε ξύλο, 150Χ210 εκ. Συλλογή Εθνικής Πινακοθήκης. Φωτογραφία έργου: Γιάννης Βαχαρίδης. Εξώφυλλο: Φώτης Πεχλιβανίδης | Κάντε κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει. 

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μυθιστόρημα

Ένας άστεγος Αθηναίος πυροδοτεί μια πολύνεκρη λαϊκή εξέγερση στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Πρόκειται για έναν άνεργο δημοσιογράφο, με μια ικανότητα μεταξύ παραφυσικής και ψυχοπάθειας, γνωστή ως πυρογένεση. Με τη γραπτή μαρτυρία του αναμειγνύονται οι λάγνες φαντασιώσεις της χήρας του, που πολιορκείται από τον καλύτερό τους φίλο…

Ολόκληρο το εξώφυλλο   Κάντε κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει

oanthrwpospouekapsetinEllada-2018-full«Στο βάθος, θα έλεγε κανείς ότι αυτό το μυθιστόρημα υπήρξε προϊόν του φόβου που βίωσα το 2012 ότι, εάν μείνει άστεγη η μεσαία τάξη, τότε θα καεί η Ελλάδα. Έμπνευσή μου υπήρξαν, επίσης, η νεύρωση της Αριστεράς με τις λαϊκές εξεγέρσεις, αλλά και το απωθημένο σχεδόν όλων των Νεοελλήνων να καούν όλα.  Ή, όπως θα το έθεταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, “γαία πυρί μειχθήτω”».  ― Από το «Σημείωμα του συγγραφέα»

Μια πολιτική και ερωτική μαύρη κωμωδία, χτισμένη με τα υλικά του ψηφιακού κόσμου, που θέτει επιτακτικά το ερώτημα: πού ζούμε;

The Man Who Burned Greece

Το print out του μυθιστορήματος | Κάντε κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει. 

«Είναι προφανές ότι ο κόσμος της ψηφιακής ενημέρωσης και επικοινωνίας, που καταδυναστεύει τη ζωή μας μεταβάλλοντάς τη σε μαύρη κωμωδία, αποτελεί εξίσου πηγή έμπνευσης αυτού του καλειδοσκοπικού μυθιστορήματος. Ένας κόσμος όπου το πρωτοσέλιδο μιας παραδοσιακής εφημερίδας και η ανάρτηση σε ένα τυχάρπαστο μπλογκ, το βίντεο ενός ενημερωτικού ρεπορτάζ και ένα post στο Facebook εξισώνονται επικίνδυνα. Όπως ακριβώς εξισώνoνται και μια πολύνεκρη λαϊκή εξέγερση με την πυρογένεση. Ω, τι κόσμος, μπαμπά!» ― Από το «Σημείωμα του συγγραφέα»

Urs Vogeli, 2011 Φωτογραφία: Urs Voegeli, 2011

Tο εικοστό όγδοο βιβλίο του Bαγγέλη Pαπτόπουλου, το μυθιστόρημα με τον τίτλο Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος» τον Μάρτιο του 2018.

eikastiko Kedrou Burning GreeceΕικαστικό των εκδόσεων «Κέδρος» με βάση το εξώφυλλο του βιβλίου | Κάντε κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει. 

Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα: Περιεχόμενα | Σελίδες 26-30: tvxs.gr & cyprusnews.eu | Σελίδες 37-50: kedros.gr & book-it.grpublic.gr | Σελίδες 89-95: efsyn.gr | Σελίδες 96-103 (περιοδικό Απόπλους): IIIIIIIVV

Ευπώλητα: Βιβλιοπωλείο Επί Λέξει, «Το Βήμα της Κυριακής», 8-4-2018 (Πάσχα) 

Παρουσίαση στο κρεοπωλείο «Άλφα» (Μετς): 1. H Εφημερίδα των Συντακτών | 2. lifeandculture.gr

Ο Σωτήρης Παστάκας διαβάζει αποσπάσματα από τον Άνθρωπο που έκαψε την Ελλάδα (εκπομπή «Συσσίτιο», 24-4-2018, Δημοτική Ραδιοφωνία Λάρισας 93,6 FM)

Δελτίο Τύπου: thebest.gr | fractalart.gr | newpost.gr | forologika-nea.blogspot.gr | freesunday.gr | vivlio-life.gr | neashmera.gr | mygreek.info | huli.gr | bookpress.gr | livester.grprotothema.gr | kalitheasi.gr | palo.gr | clevernews.gr | now24.gr (a) | vivliomania-vivliolatreia.blogspot.gr | vivliopareas.blogspot.gr | gefira.gr | theathinai.comtospirto.net | vivlionorizontes.gr | thebooktime2017.blogspot.gr | akou.news | petridisradio.blogspot.grbooktalesgr.wordpress.com | clickatlife.gr | artcoremagazine.grradioalchemy.netskilosstodromo.gr | theovaf.blogspot.gr | figamemousiki.blogspot.gr | maxmag.gr | tovivlio.net | vivliosimeia.blogspot.gr | reader.gr | thessnews.gr | literature.grDown Town (29-3-2018) | Madame Figaro (1-4-2018) | NewsBar, video | Instagram alexiouvictoria | Instagram terezosnow24.gr (b) | booktalesgr.wordpress.gr | fractalart.gr (Φιλελεύθερος) | lifeandculture.gr | booksitting.wordpress.com | Παλμός (15-6-2018) | in2life.gr | diastixo.gr | taxispanos.gr | kosvoice.gr

Παρουσίαση στο Επί Λέξει: 1. Η Αυγή | 2. thebest.gr | 3. newpost.gr | 4. allevents.in/athens | 5. iefimerida.gr | 6. huli.gr | 7. palo.gr | 8. hashtagsroom.com | 9. Η Καθημερινή

Έγραψαν: 1. Άγγελος Χαριάτης: «Το ‘γαία πυρί μειχθήτω’ του νεοέλληνα» (fractalart.gr) | 2. Μιχάλης Πιτένης: «Όταν το θυμικό πυρπολεί τη λογική» (bookpress.gr) & (pitenis.blogspot.gr) & (timesnews.gr) & «Φωτιά στην Ελλάδα της κρίσης!» (donnasito.gr) | 3. Βαγγέλης Χατζηβασιλείου: «Μια δυστοπία για το παρόν και το μέλλον» (in.gr) & (amna.gr) & (analitis.gr) & (thepresident.gr) & (fouit.gr) & (nooz.gr) | 4. Πάνος Ιωαννίδης: «Η φωτιά που καίει μέσα μας» (fractalart.gr) | 5. Γιώργος Βαϊλάκης: «Η εκδίκηση της φωτιάς» (Έθνος της Κυριακής, 10-6-2018) | 6. Χαράλαμπος Πουλόπουλος: «Άστεγος είναι κι ο Θεός…» (paratiritis-news.gr) | 7. Μαρία Ανδρικοπούλου: «Όλη η πορεία της Ελλάδας τα τελευταία 10 χρόνια» (bookcity.gr) | 8. Χλόη Κολύρη: «Πώς υπερακοντίζουμε την Ισχύ με την Επιθυμία» (fractalart.gr) | 9. Γιώργος Ν. Περαντωνάκης: «Κολάζ και μοντάζ τεκμηρίων στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία» (efsyn.gr) | 10. Ελπίδα Πασαμιχάλη: «Ο ‘άνθρωπος πυρσός’ στα χρόνια της καταχνιάς» (bookbar.gr) | 11. «Μαύρη κωμωδία για πραγματικές και… εικονικές επαναστάσεις» (politisonline.com) | 12. Πάνος Ιωαννίδης: «Μια σπουδαία αφήγηση» (askieforiakwn.gr) | 13. Ιωάννης Μπελεσιώτης: «Κατακερματισμός των αξιών» (bookingforward.wordpress.com) | 14. Χρήστος Κυθρεώτης: «Πώς βλέπουμε τον κόσμο» (efsyn.gr) (Η Εφημερίδα των Συντακτών) | 15. Μαρία Βρέντζου: «Άστεγος σημαίνει να έχεις για στέγη σου τον ουρανό και τ’ άστρα, το σύμπαν! Άστεγος είναι κι ο Θεός!» (fractalart.gr)

Συνεντεύξεις: 1. «Τέσσερα βιβλία μου υπό έκδοση» (Βαγγέλης Χατζηβασιλείου / ΑΠΕ-ΜΠΕ) | 2. «Ζούμε μία τρέλα» (Ελεονώρα Ορφανίδου / Αθήνα 9.84 – «Ντάμες Σπαθί 05-04-2018», από το 40:11΄ και μετά) audio | 3. «Για τον Άνθρωπο που έκαψε την Ελλάδα και όχι μόνο» (Ματίνα Καλτάκη / ΕΡΤ-2, «Πολιτιστικό Δελτίο», 09Μαΐ2018) video | 4. «Μια πράξη μαγείας» (Βιβή Μαργαρίτη / Νέα Σελίδα, Τρίκαλα, 21-5-2018) & «Μια πράξη μαγείας» trikalanews.gr | 5. Γιάννης Σκάλκος – Ευρυδίκη Χάντζιου (ΕΡΤ-1, «Μαζί το Σαββατοκύριακο», από 2:15:16′ και μετά) video | 6. Αντώνης Αλαφογιώργος – συν/ξη: Νόρα Μολυβιάτη (ΕΡΤ-1, Δελτίο Ειδήσεων, 31-5-2018, 12:00, από το 42:43΄και μετά) video | 7. «Είμαστε επιρρεπείς στη γελοιότητα» (Έμυ Ντούρου / Documento, 24-6-2018) α΄ εκδοχή & β΄εκδοχή & documentonews.gr & 4news.gr | 8. «Ευτυχώς, η φλόγα δεν έχει σβήσει εντελώς» (Ιωάννα Κλεφτόγιαννη / Έθνος της Κυριακής, 15-7-2018) & Πρωτοσέλιδο εφημερίδας & Πρωτοσέλιδο Πολιτιστικών  | 9. «Α modern day Don Quixote from Greece» (Nefeli Mosaidi / greeknewsagenda.gr) | 10. «Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόση ανάγκη για αληθινή ενημέρωση» (Πόλυ Κρημνιώτη / Η Αυγή, 11-8-2018) & Πρωτοσέλιδο & «Βιβλίο-σχόλιο πάνω στην κρίση, αλλά όχι με τρόπο πένθιμο» (avgi.gr) | 11. «Ένας ηδονιστής φυλακισμένος σ’ ένα πολιτικό ον» (Ελένη Γκίκα / fractalart.gr) & Φιλελεύθερος, 3-9-2018 & globalview.gr | 12. Με αφορμή τον Άνθρωπο που έκαψε την Ελλάδα (Νίκος Θρασυβούλου/Θέμα Radio 104,6, 8-9-2018, από το 59:17′ και μετά) audio | 13. Ο Β.Ρ. για τον Άνθρωπο που έκαψε την Ελλάδα (Κώστας Αρβανίτης/ΕΡΤ-1, «Άλλη Διάσταση», 12-9-2018) video & εδώ (από 01:53:25΄ και μετά)

 ***

Έγραψαν για τον Άνθρωπο που έκαψε την Ελλάδα

«Έχοντας διαβάσει τα περισσότερα έργα μυθοπλασίας του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (ξεκινώντας από την τριλογία ‘Κομματάκια’ – ‘Διόδια’ – ‘Τζιτζίκια’ και φτάνοντας στη ‘Λεσβία’) μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το βιβλίο ‘Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα’ είναι από τα καλύτερά του. Είχα γράψει σε προηγούμενη αναγνωστική αναφορά μου ότι ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος είναι ένας άξιος εκπρόσωπος των Ελλήνων λογοτεχνών της δεκαετίας του ογδόντα. Αναθεωρώ: ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος είναι μια σχολή μόνος του…» Άγγελος Χαριάτης: Fractal

«Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος θέλησε να μιλήσει στο μυθιστόρημά του για την κρίση και το έκανε με επιτυχία χάρη σε μια εύστοχη επιλογή του. Περιγράφοντας πώς ο Έλληνας την αντιμετωπίζει και τη διαχειρίζεται περισσότερο με το θυμικό του παρά με τη λογική του. Και έτσι μάλλον κατάφερε να δώσει μια απάντηση στην εύλογη και συνεχώς επαναλαμβανόμενη ερώτηση πολλών, γιατί, ενώ οι άλλοι που βρέθηκαν σε ανάλογη θέση με μας βγήκαν από την κρίση, εμείς συνεχίζουμε ακόμα να ταλαιπωρούμαστε. Ίσως γιατί το θυμικό μας πυρπολεί μονίμως τη λογική μας…» Μιχάλης Πιτένης: Book Press

«Η πεζογραφία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου έχει έναν ιδιότυπο χαρακτήρα: από τη μια πλευρά προβάλλουν τα σκοτεινά της πρόσωπα, που συχνά ρέπουν προς την καταστροφή ή και την αυτοκαταστροφή, ενώ από την άλλη αναδεικνύονται καταστάσεις οι οποίες κινούνται μεταξύ κωμωδίας και δράματος, ακολουθώντας εντέλει έναν τρίτο δρόμο, τον δρόμο της παρωδίας. Και παρωδία σε ένα τέτοιο πλαίσιο σημαίνει τη διόγκωση ή και την παραμόρφωση του συλλογικού περίγυρου, σε ένα τοπίο όπου μόνο μια λεπτή γραμμή χωρίζει το πιθανό ή το αναλογικό από το πραγματικό. Αντίστοιχη πορεία χαράσσει ο συγγραφέας και στο καινούργιο μυθιστόρημά του υπό τον τίτλο ‘Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα’…» Βαγγέλης Χατζηβασιλείου: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Mια σπουδαία σύγχρονη αλληγορία για την Ελλάδα της κρίσης. […] Κεντρικός αρμός του βιβλίου είναι φυσικά η πυρογενετική ικανότητα του Δημήτρη Αποστολάκη, η οποία περιγράφεται και χρησιμοποιείται ευφυώς από τον συγγραφέα. Και γύρω του αποτυπώνεται, με άμεσο μα σύνθετο λογοτεχνικό τρόπο, η ελληνική κοινωνία που μοιάζει να έχει χάσει τα βήματά της λόγω της κρίσης. Αναμφίβολα, ένα από τα καλύτερα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, το οποίο αποδεικνύει ότι η σπουδαία λογοτεχνία μπορεί να ακολουθεί παράλληλους δρόμους με τις σύγχρονες κοινωνίες…» Πάνος Ιωαννίδης: Fractal

«Στην περίπτωση του μυθιστορήματος του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, η φωτιά αποτελεί μια Νέμεση; Μια μορφή εξαγνισμού; Μια κάθαρση; Μια άκριτη προσπάθεια για δικαιοσύνη; Μια λύτρωση; Λίγο απ’ όλα αυτά, αλλά κυρίως βρισκόμαστε μπροστά σε μία εμφανή έκβαση μιας σύντομης και άνισης μάχης: εκείνης ανάμεσα στο θυμικό και στη λογική. Όταν η κριτική σκέψη υποχωρεί, το (αρνητικό) συναίσθημα θριαμβεύει. Και είναι τότε που τα πάντα παίρνουν φωτιά και τίποτα δεν απομένει – όλα τα κατάλοιπα ενδεχομένως να γίνουν αντικείμενο μελέτης των ιστορικών του μέλλοντος. Στο μεταξύ, εάν γλίτωσε κάτι από την καταστροφή, έχει ελάχιστη αξία και μυρίζει άσχημα: είναι η μυρωδιά της καμμένης γης…» Γιώργος Βαϊλάκης: Έθνος της Κυριακής 

«Στον σκοτεινό κόσμο που δημιουργεί ο Ραπτόπουλος δεν επικρατεί μόνο το πένθος, η στασιμότητα, η θλίψη, ο φόβος και η απόγνωση. Συνυπάρχουν η ελπίδα, ο έρωτας, η δημιουργία και η επαναστατικότητα. Με διεισδυτικότητα αλλά και χιούμορ αποτυπώνονται οι παράπλευρες απώλειες της Ελλάδας της κρίσης, μέσα από ιστορίες, εικόνες και βιώματα ανθρώπων που βρέθηκαν στον πάτο του καζανιού, αλλά και εκείνων που  αναζητούν διεξόδους.  Η δύναμη του βιβλίου βρίσκεται στο συνδυασμό μιας λογοτεχνικής γραφής που ρέει με την ψυχοκοινωνική ανάγνωση και την ιστορική αφήγηση, αξιοποιώντας προσωπικές ιστορίες και διακωμωδώντας το διαδίκτυο. Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί, καθώς ο Ραπτόπουλος, μετουσιώνοντας τα δικά του πένθη σε δημιουργικότητα, μας προσφέρει  μία ιστορία ταυτόχρονα τόσο οικεία και τόσο ανοίκεια». Χαράλαμπος Πουλόπουλος: Παρατηρητής της Θράκης

«Ο Αποστολάκης κάνει το πιο ριζοσπαστικό βήμα για να παραιτηθεί από την ανθρώπινη κατάσταση. Παραιτείται από τη θέση του στον Κόσμο, τον Οίκο, την Οικία, την Οικειότητα. Διαγράφει τα όρια αυτού ακριβώς που είναι το πρώτο κομμάτι το οποίο αποσπά κανείς από το χάος: για να υπάρξει σαν άνθρωπος, πρέπει πρώτα να χαράζει τα όρια της διαμονής του. Εδώ βρίσκεται η ποιητική ισχύς του Διαβήματος του Αποστολάκη. Δεν ιδρύει κόμμα, δεν γίνεται μέλος σε ομάδα πολιτικού προβληματισμού, ούτε καν διαδηλώνει. Κόβει με το μαχαίρι τη βάση κάθε εξουσιαστικής δομής, κάθε ανάπτυξης ανθρώπου εις βάρος των άλλων. Πρώτα αποσυνοριοποιεί, και μετά καταστρέφει ό,τι το γάντζωμα στον Οίκο και στο Εγώ έχει χτίσει για να δυναμώσει την απομόνωση και την ισχύ του. Τράπεζες, σούπερ μάρκετ, Malls, εκκλησίες, σε μια φαντασμαγορία καθαρμού. […] Ο Ραπτόπουλος ανεβάζει έστω και ασύνειδα πολύ ψηλά τον πήχυ, ενσαρκώνει έναν οικουμενικό ήρωα. Η ιστορία αυτή παίζεται σήμερα παντού στην υδρόγειο, ανοίξτε τις ειδήσεις». Χλόη Κολύρη: Fractal

«Τολμηρό, ακραίο, πρωτότυπο, ευφυές και πολύ συναρπαστικό το μυθιστόρημα του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, επινοεί μια ικανότητα που εμφανώς βρίσκεται στο χώρο του υπερφυσικού, και φωτίζει το απανθρακωμένο τοπίο των χρόνων της οικονομικής κρίσης και την καμένη γη που άφησε πίσω της. Κινούμενος με μεγάλη δεξιοτεχνία στα όρια του παραλόγου, του μεταφυσικού, της υπερβολής, της παρωδίας, και με επιρροές από τη λογοτεχνία του φανταστικού, θυμίζει τα χρόνια της καταχνιάς, θυμίζει αυτά που χάθηκαν, θυμίζει τους ανθρώπους που καταστράφηκαν, θυμίζει τη μυρωδιά του φόβου και της απελπισίας. Τα σκυφτά κεφάλια των ανθρώπων που σύρονται σε έναν αργόσυρτο όλεθρο και τα σφιγμένα δόντια των αθώων που συνθλίβονται στην πρέσα αόρατων δυνάμεων και μόνο μια φράση προλαβαίνουν να ψελλίσουν ‘Φωτιά να πέσει να τους κάψει’. Όπερ και εγένετο». Ελπίδα Πασαμιχάλη: Book Bar

«Μια δυστοπική Αθήνα, που περιγράφεται με σκοτεινά χρώματα και ιδιαίτερη γλαφυρότητα από τον συγγραφέα. […] Μέσα στη σκοτεινή παρωδία που επιχειρεί, σε αυτή τη δυστοπία που αρνείται να πάρει στα σοβαρά τον εαυτό της, διακωμωδούνται ανάγλυφα όλες οι πτυχές της νεοελληνικής τρέλας: πλεονάζον θυμικό, συνωμοσιολαγνεία, ανορθολογισμός, τυφλή καταστροφική μανία. Ταυτόχρονα όμως, μια πλευρά του βιβλίου εξακολουθεί να προσεγγίζει με ένα ίχνος τρυφερότητας τους πρωταγωνιστές αυτού του παραλογισμού, τη Λένα, τον Μίμη, τον αστερισμό των άστεγων που τον περιβάλλει – υπό μία έννοια, θα λέγαμε ότι ο Ραπτόπουλος έχει επιλέξει να παρωδήσει τις καταστάσεις, όχι τους ανθρώπους. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούν να ενταχθούν οι υποβλητικές περιγραφές του ‘συνοικισμού’ των άστεγων, αλλά και η εμβάθυνση στους χαρακτήρες, κατά κύριο λόγο μέσα από την ερωτική σχέση της Λένας και του Μίμη (αλλά και την εμπλοκή του καλύτερού του φίλου). Οσο ισχυρή κι αν είναι όμως αυτή η ανθρώπινη πλευρά, τον κυρίαρχο τόνο στην αφήγηση εξακολουθεί να δίνει το παρωδιακό στοιχείο, μέσα από το οποίο αναδεικνύεται η -κατά κάποιον τρόπο- καρναβαλική διάσταση της καταστροφής. Γέρνοντας την πλάστιγγα προς τα εκεί, ο συγγραφέας μοιάζει να μας υπενθυμίζει πως δεν έχει τόση σημασία ποιοι είμαστε ή νομίζουμε πως είμαστε, όση το πώς βλέπουμε τον κόσμο, το βλέμμα μας. Μέσα από αυτό, εξάλλου, είναι που ο Αποστολάκης πυρπολεί την Αθήνα, μέσα από το βλέμμα του καταστρέφει όσα δεν μπορεί να εξηγήσει. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στην τεχνική και στην εν γένει διάρθρωση του μυθιστορήματος. Η διαδρομή του Αποστολάκη εξιστορείται μέσα από ένα συμπίλημα διαφορετικών πηγών, επιλογή που αποδεικνύεται εν προκειμένω εύστοχη, αφενός μεν συμβάλλοντας σε μια ισορροπία αντικειμενικής και υποκειμενικής σκοπιάς της αφήγησης, που μοιάζει να αποτελεί ζητούμενο για τον συγγραφέα, αφετέρου δε εντείνοντας, σε συνδυασμό με τη δοκιμασμένη αφηγηματική ευχέρεια του Ραπτόπουλου, το αναγνωστικό ενδιαφέρον». Χρήστος Κυθρεώτης: Η Εφημερίδα των Συντακτών

«Ιδιαίτερη επιβράβευση αξίζει στον συγγραφέα για τις αναλυτικές περιγραφές της ζωής των αστέγων όπου στην καθημερινότητά τους τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ύπνος, τροφή, καθαριότητα, βία, ναρκωτικά, αλκοόλ και πορνεία είναι μερικά από τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν ενώ στο μυθιστόρημα αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ‘Άστεγος ίσον μόνος. Εναντίον όλων. Ακόμα και εναντίον του εαυτού σου’. Από την άλλη υπάρχει και η πιο ποιητική εκδοχή του ‘Άστεγος σημαίνει να έχεις για στέγη σου τον ουρανό και τ’ άστρα, το σύμπαν! Άστεγος είναι κι ο Θεός!’ γιατί η ζωή έχει δύο όψεις και ακόμα και στο πεζοδρόμιο μπορεί κανείς να βιώσει πραγματικές ιστορίες αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. […] Και έτσι σ’ αυτόν τον ψυχρό κόσμο των οικονομολόγων, των χρηματιστών και της ρεαλπολιτίκ, η γυναίκα, οι κόρες και ο καρδιακός φίλος του πρωταγωνιστή, δημοσιεύοντας για λογαριασμό του το βιβλίο του, εφόσον ο ίδιος έχει πλέον αυτοκτονήσει, διαλέγουν την εκδοχή των παραφυσικών ικανοτήτων του ανθρώπου που έκαψε την Ελλάδα, όχι γιατί στερούνται λογικής ή παιδείας αλλά γιατί προτιμούν τελικά ‘…τη Δύναμη της Ζωής, τη Δύναμη της Ποίησης και της Φαντασίας, τη Δύναμη του Έρωτα’. Το αποτέλεσμα είναι αυτή η ουτοπική μεταφορά να κερδίσει και τελικά να εμπνευστούν απ’ αυτήν και άλλοι πολλοί». Μαρία Βρέντζου: Fractal

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: