Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΑΔΕΙΟ ΣΠΙΤΙ, συνέντευξη στη «Faq»

Βαγγέλης Ραπτόπουλος:

Το πάθος με το γράψιμο

Συνέντευξη στον Βύρωνα Κριτζά, «FAQ», 25.6 – 1.7.’09

φωτ.: © Πηνελόπη Μασούρη, 2009

― Τι είναι το «Απέραντα άδειο σπίτι»;

«O ορισμός της μοναξιάς, στη σύγχρονή της εκδοχή. Ο ατομισμός όπου μας έχει εγκλωβίσει η ελεύθερη αγορά, με τον ανταγωνισμό της και το κυνήγι του κέρδους και του χρήματος. Το όργιο του εγωισμού και της αναδίπλωσης στον εαυτό μας, και η αναπόφευκτη, άγρια κρίση στις ερωτικές σχέσεις. Η τρομακτική κενότητα της αποθέωσης του Ίντερνετ. Και ούτω καθεξής».

― Στο φόντο βρίσκεται πάντα η Λίμνη Αχαΐας, που υπάρχει μόνο στη φαντασία σας, όπως σημειώνετε, αλλά και το αεροδρόμιο. Τι ρόλο παίζουν;

«Η Λίμνη Αχαΐας είναι κάτι ανάμεσα σε ένα σημερινό νεοελληνικό χωριό και στην παράξενη μικρή πόλη της λογοτεχνίας του φανταστικού όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Είναι ένας δοκιμαστικός σωλήνας στον οποίο εξερευνώ την ομογενοποίηση που επέρχεται λόγω παγκοσμιοποίησης. Πόσο μοιάζουν άραγε τα δύο άκρα που μόνο ένα διεθνές αεροδρόμιο μπορεί να φέρει σε επαφή: οι μητροπόλεις και η περιφέρεια του πλανήτη; Ο μέσος άνθρωπος και τα τέρατα της εποχής μας (από τους τρομοκράτες ώς τους παιδεραστές), ίσως βρίσκονται πια παντού όπου απλώνεται ο δυτικός κόσμος και οι αμερικανόπληκτες συνθήκες ζωής».

― Φτιάχνετε εξαρχής το προφίλ των ηρώων σας ή τους χτίζετε ανάλογα με τη ροή της ιστορίας;

«Μου έχουν συμβεί και τα δύο. Συνήθως, όταν χτίζεις από πριν τους ήρωές σου, η ιστορία σου διαθέτει λιγότερη δράση και πλοκή, και περισσότερα στατικά, ενδοσκοπικά σημεία. Αντίθετα, όταν η ιστορία σου είναι πλούσια σε εξέλιξη και σε αγωνία, οι ήρωές σου ξεπετάγονται κυριολεκτικά μέσα από τα σπλάχνα της, και ό,τι παραπανίσιο φανταστείς γι’ αυτούς, αυτομάτως αποβάλλεται από την αφήγησή σου ως ξένο σώμα».

Στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσ/κης 2009, για τα νέα βιβλία μας: εγώ, Δημήτρης Σωτάκης, Μαρία Ευσταθιάδη, Τατιάνα Αβέρωφ, Ηλίας Παπαμόσχος, Εύη Λαμπροπούλου  Κάντε κλικ στην εικόνα να μεγαλώσει

― Ποιο είναι το πιο περίεργο σχόλιο που έχετε ακούσει από αναγνώστη σας;

«Εκείνο που συγχέει τη μυθοπλασία με την αυτοβιογραφία. Για την ακρίβεια, μου φαίνεται όχι απλώς περίεργο, αλλά σοκαριστικό. Και παρότι είναι μαζί και κολακευτικό (αφού το γραπτό μου έπεισε τους άλλους τόσο ώστε να εκλάβουν την επινόησή μου ως πραγματικότητα), με τρομάζει το γεγονός ότι οι ιστορίες που αφηγούμαστε, αποτελούν ένα είδος πραγματικότητας, είτε είναι αληθινές είτε όχι».

― Πόσο χρήσιμο είναι το επάγγελμα ενός συγγραφέα σήμερα;

«Ειδικά το δημιουργικό γράψιμο δεν μπορεί να είναι επάγγελμα, όσα χρόνια κι όσο εντατικά κι αν το καλλιεργήσεις. Επειδή απλούστατα παραμένει ένα μυστήριο, ένα πάθος. Κατά συνέπεια, ούτε και χρησιμότητα μπορεί να έχει, τουλάχιστον με την πρακτική, κοινόχρηστη έννοια, που αποδίδουμε στη λέξη. Η χρησιμότητά του είναι υπαρξιακής και αισθητικής φύσεως, κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το προσμετρήσεις ή αποτιμήσεις ακριβώς».

Αρέσει σε %d bloggers: