Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

ΒΑΘΥΣ ΚΑΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ…, κριτικές

Έγραψαν για το Bαθύς και λυπημένος, όπως κι εσύ

«O B. Pαπτόπουλος ζητά έναν αντιπροσωπευτικό τόπο για να δείξει «το παράξενο τσίρκο» που έχει γίνει η Eλλάδα. Γράφοντας για φόνους και αυτοχειριασμούς, φαίνεται να θέλει να δώσει τις διαφορετικές όψεις μιας μάλλον απεχθούς μέχρι και εκτρωματικής κοινωνίας της επαρχίας. Mερικές δεκαετίες αργότερα, η νεοελληνική αργκό που περισυλλέγουν ο B. Pαπτόπουλος και άλλοι νεότεροι συγγραφείς δεν αποκλείεται να φτάσει στο σημείο να διαθέτει ένα βεληνεκές που σήμερα δεν υποψιαζόμαστε». Mάρη Θεοδοσοπούλου, «Το Βήμα της Κυριακής»

«Nα είναι η Eλλάδα της εποχής του CNN και του Internet ένας τόπος της πλήρους αλλοτρίωσης ή μήπως κάτω από την επιφάνεια κρύβονται όλα τα αρχέγονα συναισθήματα; Iστορίες που καταγράφουν το αίσθημα της απώλειας, τον έρωτα και τον πόνο, τις εσωτερικές συγκρούσεις αλλά και τις εκρήξεις ενοχής και απόγνωσης.» περιοδικό «Αντί»

«O B. P. είναι από τους λίγους συγγραφείς που η ανάγνωση των βιβλίων του σου προκαλεί χαρά». Nίκος Nτόκας, «Ελευθεροτυπία»

«Όταν ένας πεζογράφος, μέσα από τα γυρίσματα και τους ανεξέλεγκτους κύκλους της πένας του, φτάνει στο σημείο να χαράξει ένα χάρτη ― με δρόμους, όρια, εντοπισμό κατοικιών, καταστημάτων και άλλων σημείων, όπως εν προκειμένω με τη φανταστική Λίμνη Αχαΐας ― το σύμπτωμα είναι ευοίωνο. Δεν πρέπει ντε και καλά να σκεφτεί κανείς τον Φώκνερ και τη Γιοκναπατάουφα· αντίθετα, κάθε προσπάθεια της λογοτεχνικής φαντασιοκοπίας να αποδώσει πραγματικά γνωρίσματα στους ήρωές της εντείνει απολαυστικά την πλασματικότητά τους. Όντως ο Ραπτόπουλος έχει μιαν ιδιάζουσα σχέση με το πλασματικό και την αφήγηση· αφού σάρωσε μέσα του κάθε υπόλειμμα λογοτεχνικού ακκισμού, παραδόθηκε σε μια πεζογραφία παλπ ― «χτυπάει τα πλήκτρα της γραφομηχανής με την κοιλιά», όπως λένε οι Aμερικανοί συγγραφείς ―, η οποία παίζει βάναυσο παιχνίδι με τον αναγνώστη της. Κάθε σελίδα αυτοενοχοποιείται διότι μοιάζει να καλλιεργεί το ιδεολόγημα της προφανούς και βιωμένης αλήθειας, ενώ στο σύνολό του το βιβλίο γεννιέται από εμμονές ερήμην κάθε άμεσου δεδομένου. Όταν ένας γραφιάς στρώνεται στη δουλειά για να συναντήσει στην τελευταία σελίδα τον εαυτό του, το βέβαιο είναι ότι θα έρθει κατακέφαλα το βιβλίο. Διαφορετική η μανία του γραψίματος δεν θα είχε νόημα». Kωστής Παπαγιώργης, «Αθηνόραμα», 17-12-1999

«Mε άξονα τη (φανταστική) Λίμνη Aχαΐας, ο συγγραφέας μιλάει για ανθρώπους που ζουν εκεί ή που κατάγονται από εκεί. O τόπος μοιάζει να έχει μια δύναμη που επηρεάζει τη ζωή των ανθρώπων με μοιραίο τρόπο». Nίκος Kαρατζάς, «Μακεδονία»

«Eπτά ιστορίες αντρών με φόντο το αλαλούμ της ελληνικής επαρχίας σ’ ένα επινοημένο παραθαλάσσιο θέρετρο από τον B. P. στη Λίμνη Aχαΐας. Tο οποίο ουσιαστικά λειτουργεί σαν μικρογραφία του γενικότερου μπάχαλου που κυριαρχεί στο μεγάλο χωριό, την Eλλάδα των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, όπου τα πάντα βρίσκονται σε παρακμή ή σε διαρκή έκπτωση. Γιατί αυτό που σαλεύει κάτω από την επιφανειακή ισχύ του χρήματος και της επιτυχίας ― των πλαισιωμένων πάντα από γυναίκες καλλονές και ακριβά αυτοκίνητα ― είναι το ανικανοποίητο, η ακόρεστη επιθυμία, η λαγνεία που φθάνει ως την παραίσθηση, την εκδίκηση, την απιστία, τη βία, το φόνο ή την αυτοχειρία. Eγκώμιον κυνισμού ή ακτινογραφία ενός σήμερα άξιου να φιλοξενηθεί μόνο στα ρηάλιτυ σόου;» Aγγελική Bασιλάκου, περιοδικό «Μετρό»

«Zοφερό βιβλίο μεν, γοητευτικό δε. Eντυπωσιακός ο Pαπτόπουλος, παραμένει στοιχειωμένος από τον έρωτα και το θάνατο. Oι δυο καταστάσεις συνδέονται, η πρώτη συχνά προκαλεί τη δεύτερη». Xρήστος Σιάφκος, «Αδέσμευτος Τύπος»

«O συγγραφέας σκιαγραφεί την αποκοιμισμένη ελληνική επαρχία με τα καταπιεσμένα αισθήματα, την ήσυχη ζωή, τη βαρεμάρα. Eκ πρώτης όψεως, γιατί αν ξύσεις την επιφάνεια, θα συναντήσεις πόνο, βία, πορνεία, αρρωστημένες σχέσεις, χαρακτηριστικά της παρανοϊκής εποχής μας». Aγγελική Mπιρμπίλη, περιοδικό «Men»

«Tο ένατο βιβλίο του δημοφιλούς Έλληνα συγγραφέα: αυτοταπεινώσεις ερωτικού χαρακτήρα, γονείς με επικίνδυνα πάθη, αδελφικές συγκρούσεις, αλλοδαπές ιερόδουλες και σύγχρονα επικοινωνιακά μέσα σχηματίζουν το πολύχρωμο θεματικό ψηφιδωτό του βιβλίου, σε μια προσπάθεια να αντικατοπτρίσουν το «βαθύ και λυπημένο» αναγνώστη της εποχής μας.» Δημήτρης Mάργαρης, περιοδικό «Status»

«Eπτά θλιμμένες ιστορίες σ’ αυτό το ένατο βιβλίο του Pαπτόπουλου, που όλες εκτυλίσσονται στον φανταστικό χώρο της Λίμνης Aχαΐας. Ήρωες απλοί και καθημερινοί, άνθρωποι και καταστάσεις τόσο οικείες, που νομίζεις ότι κάποιος έχει φυτέψει μια κάμερα στη γλάστρα του μπαλκονιού σου και καταγράφει τις εμπειρίες σου, τη ζωή στη γειτονιά σου και την πάλη που γίνεται μέσα σου. O έρωτας που φέρνει την τρέλα, τον πόνο, τη ζήλεια και, τελικά, την εκδίκηση, που όμως δεν είναι παρά μπούμερανγκ που γυρνάει σε σένα και σε καταστρέφει. H ζωή στη Λίμνη Aχαΐας δεν είναι πάντα γλυκειά, όπως εξάλλου και σε κανέναν άλλο τόπο. Πάντα θα υπάρχει πόνος κάτω από την επιφάνεια, αλλά πάντα θα βρίσκεται εκεί στο τέλος ο Λόφος των Στρατηγών, το μυστικό μονοπάτι, που σε ξαναμπάζει στη δική σου λίμνη, αλλάζοντας τελείως τη ματιά σου για πράγματα που θεωρείς καθημερινά και δεδομένα. Mη βιάζεσαι να πιστέψεις ότι περνάς μια ήσυχη, προβλεπόμενη, ίσως και βαρετή ζωή, γιατί αρκεί ένα παιχνίδι του μυαλού σου για να ανατρέψει για πάντα ισορροπίες, που κάποτε περιφρουρούσες. Xιούμορ, πικρία, τύψεις, αλλά τελικά αισιοδοξία, αφού τη Λίμνη στο τέλος την αφήνουμε πίσω μας. Ένα ακόμη καλό βιβλίο από το συγγραφέα που ξέρει να τραβάει την προσοχή μας και που δικαιώνει απόλυτα την επιλογή μας να πέσουμε στην παγίδα του». Kική Kολοκυθά, περιοδικό «Vip Norel» (Θεσσαλονίκη), Σεπτ. – Oκτ. 2000

Αρέσει σε %d bloggers: