Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΜΟΣ, δυο λόγια

«Η Ελλάδα που χάνεται και αλλάζει…
Ή μήπως στο βάθος παραμένει ίδια;»

Σκίτσο: Βασίλης Γκογκτζίλας, «Athens Voice», 25.3.2010

Η Μεγάλη Άμμος δεν είναι μόνον ο τίτλος του νέου -εικοστού- βιβλίου μου, αλλά και το όνομα ενός αιγαιοπελαγίτικου νησιού, του οποίου τυγχάνω ο μοναδικός ιδιοκτήτης. Εξίσου φανταστική ήταν και η Λίμνη Αχαΐας, όπου εκτυλίσσονται αρκετά από τα προηγούμενα έργα μου. Εάν όμως το ανύπαρκτο παραθαλάσσιο θέρετρο της Πελοποννήσου μού φάνηκε χρήσιμο για να στεγάσει μια σειρά από σκοτεινές και ακραίες ιστορίες, το επινοημένο νησί που πρωταγωνιστεί εδώ, χρωστάει τη δημιουργία του σε άλλες αιτίες.

Στη Μεγάλη Άμμο, με αφορμή έναν φόνο που θυμίζει άλλες εποχές, ζωντανεύει ο μικρόκοσμος της νησιωτικής κοινωνίας, προκειμένου να αντιπαρατεθεί σε μια πλευρά των πραγμάτων εξαιρετικά σύγχρονη: ένα ζευγάρι Αθηναίων σε κρίση, με τη γυναίκα σε πορεία χειραφέτησης και τον άντρα ηττημένο κατά κράτος. Αυτή η αντιπαράθεση του παλαιού με το νέο, του παραδοσιακού με το μοντέρνο, αποτελεί τη βασική σύγκρουση που διαπερνά τη Μεγάλη Άμμο. Και το ουσιαστικό θέμα της δεν είναι άλλο από τον Χρόνο, το μείζον αυτό θέμα τόσο του μυθιστορήματος ως είδους όσο και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Κάθε θέμα απαιτεί την ανάλογη μορφή. Κανένα άλλο έργο μου δεν με δυσκόλεψε σε τέτοιο βαθμό ως προς τη σύνθεση, το μοντάζ του υλικού. Μόνο η τζαζ, που άκουγα άπληστα γράφοντας (κυρίως Μάιλς Ντέιβις, τη μουσική για την ταινία του Λουί Μαλ, Ασανσέρ για δολοφόνους), ταιριάζει με τους συγκοπτόμενους ρυθμούς της πολυφωνικής αφήγησής μου. Και γι’ αυτό, ικανή να συνοψίσει το όλο εγχείρημα, θεωρώ την ακόλουθη παραδοξολογία: «Ενα μυθιστόρημα για την Ελλάδα που χάνεται και αλλάζει, ήδη άλλαξε. ‘Η μήπως στο βάθος παραμένει ίδια;».

Δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία ~ Βιβλιοθήκη», 12.10.2007

Αρέσει σε %d bloggers: