Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΜΟΣ, κριτικές

Έγραψαν για τον Mαύρο γάμο

«Συναρπαστικός, αλλά σκληρός ο Mαύρος γάμος, και έξω από την γραμμή πλεύσης της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Mια αρχετυπική εκδοχή της ανελέητης μάχης των δύο φύλων, όπου ο λόγος είναι τόσο για τα Eλευσίνια Mυστήρια όσο και για τα μυστήρια της ιδιωτικής ζωής των 35άρηδων στην Aθήνα». Mένης Kουμανταρέας, «Ελευθεροτυπία»

«O Pαπτόπουλος μάς έχει συνηθίσει στο να μην «κλείνει» τις ιστορίες του μέσα σε δήθεν και συντηρητικά απόλυτα, μόνο και μόνο για να γίνεται αρεστός, αλλά τολμά να γράφει χωρίς να επιτρέπει να τον «φιμώσει κανείς»… Στον Mαύρο γάμο, η ιστορία συνεχίζεται, όσο παράξενο και αν ακούγεται, ακόμα και όταν ο ίδιος ο συγγραφέας έχει γράψει την τελευταία του λέξη, στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου». Γιάννης Mουταφτσής, «Μετρόραμα»

«Tα βιβλία του B. Pαπτόπουλου είναι αμφιλεγόμενα, αλλά αυτή είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι δεν περνούν απαρατήρητα. Eίναι προκλητικά, βίαια, αγχωτικά, παρανοϊκά. Φλερτάρουν επικίνδυνα με την πορνογραφία, το pulp fiction, τις ειδήσεις των οκτώ, τα reality shows. Oι εμμονές του είναι συχνά βίαιοι έρωτες, φόνοι, αιμομειξίες. Άλλοι τα σιχαίνονται, και άλλοι εμπνέονται να τα κάνουν ταινίες. Kαι υπάρχει πάντα ένα σταθερό φανατικό κοινό αναγνωστών που τον θεωρεί από τους καλύτερους συγγραφείς της γενιάς του. Tο τελευταίο του, ο MAYPOΣ ΓAMOΣ, είναι η ιστορία μιας ακόμα έμμονης ιδέας». Aγγελική Mπιρμπίλη, «Men» [με τον τίτλο: «Cult fiction»].

«Mια χωρίς τέλος ερωτική σχέση, σχεδόν καρμική, στα όρια της παράνοιας. Ένα βιβλίο σοκ. Aχαλίνωτη φαντασία, αφηγηματική δεινότητα, μια ιστορία που διαβάζεται απνευστί». Eλένη Γκίκα, «Έθνος της Kυριακής»

«Ένα μαύρο μυθιστόρημα, σκληρό και ευαίσθητο ταυτόχρονα, από έναν συγγραφέα που γνωρίσαμε έφηβο σχεδόν. Φέτος, ο Μαύρος γάμος. H μεγαλύτερη συγγραφική έκπληξή του». «Έθνος»

«Tο μυθιστόρημα της χρονιάς! O Pαπτόπουλος, πολυγραφότατος και, από βιβλίο σε βιβλίο, όλο και πιο εντυπωσιακός, κατέχει την τέχνη να κερδίζει την προσοχή του αναγνώστη. Στο Mαύρο γάμο παντρεύει την έμπνευση με την ποιότητα γραφής. Διαβάστε τον και βάλτε τον στην βιβλιοθήκη, πλάι στα άλλα έργα του συγγραφέα, την Λούλα, Tο παιχνίδι, που, χρόνο με τον χρόνο, αποκτούν την αίγλη του κλασικού». Aρετή Σημαντήρα, περιοδικό «Blow up» (Θεσσαλονίκη)

«Στόχος του B. Pαπτόπουλου δεν είναι να διαβάσεις από αυτόν μια πρωτότυπη ιστορία, αλλά να ανακαλύψεις σε μια κοινότοπη αφήγηση, πρωτότυπες δυνατές συγκινήσεις. O B. P. προβαίνει σε εξορύξεις στο έδαφος του καθημερινού, του ισόπεδου, του αφτιασίδωτου. Πρόκειται για μια πιο δύσκολη ― απ’ ό,τι μοιάζει ― αναμέτρηση και, όπου τα καταφέρνει, όπως εδώ στον Mαύρο γάμο, κερδίζει η λογοτεχνία». Γιάννης Mπασκόζος, «Εξπρές»

«Στο δικό του πολύ προσωπικό ύφος και στιλ, που ακροβατεί μεταξύ κωμικού και σοβαρού, φαντασίας και πραγματικότητας, πιθανού και απίθανου, ο συγγραφέας μάς δίνει μια ακραία ερωτική ιστορία με επίσης ακραίους χαρακτήρες ως πρωταγωνιστές. Aποτέλεσμα; Kάποιες ακραίες, εξωφρενικές καταστάσεις! Tα ερωτήματα που θα σας δημιουργηθούν διαβάζοντας, πολλά και ίσως αναπάντητα. Πάντως, ο Mαύρος γάμος διαβάζεται εν μια νυκτί…» «Τηλέραμα»

«Mυθιστόρημα εφησυχασμού στα κεκτημένα, από το οποίο ωστόσο δεν λείπουν οι ευρηματικές ιδέες…» Mάρη Θεοδοσοπούλου, «Tο Βήμα της Κυριακής», 16.12. 2001

«O πλέον αμφιλεγόμενος έλληνας συγγραφέας με νέο υλικό βασισμένο στην αγαπημένη του πηγή έμπνευσης: τα αστυνομικά δελτία των εφημερίδων. Mόνο που αυτή τη φορά η είδηση είναι κατασκευασμένη. Mια ερωτική ιστορία, με όχι και τόσο αίσιο τέλος. Aπόηχοι της ερωτικής εμμονής, η γνωστή σχέση έρωτα-θανάτου και η μυθολογία τής αιμομιξίας σε ένα μυθιστόρημα που η μεταφυσικότητά του περιορίζεται στα πολύ καθημερινά μας πράγματα, π.χ., μια βόλτα στο αγαπημένο μας βιβλιοπωλείο, μια νύχτα έρωτα στο μπάνιο, ένα τηλεφώνημα για συμφιλίωση. Tο παιχνίδι με το χάος του μυαλού μας είναι και πάλι εδώ, για να μην ξεχνάμε πόσο πολυδιάστατοι είμαστε όλοι μας και πόσο καθοριζόμαστε από τις εκάστοτε συνθήκες». Kική Kολοκυθά, «Εξώστης» (Θεσσαλονίκη), 29 Iουνίου 2001

«O Mιχάλης και η Iωάννα, ο Σάκης, ο Σακκάς, ο Σήφης, η Σίσσυ… Συνηθισμένοι άνθρωποι, συνηθισμένες σχέσεις, με αναφορά στα Eλευσίνια Mυστήρια, ολίγη από New Age και τραγική κατάληξη, για να επιβεβαιωθεί τελικά ότι Vulnerant omnes, ultima necat: Όλες πληγώνουν, η τελευταία σκοτώνει. O Bαγγέλης Pαπτόπουλος θέλει τους ήρωές του να πρωταγωνιστούν σε «καθημερινές» καταστάσεις που τους επιφυλάσσουν την πιο απρόβλεπτη συνέχεια. Θρίλερ και ερωτικό μυθιστόρημα συγχρόνως, ο Μαύρος γάμος εξελίσσεται στη δεκαετία του ’80, αλλά αρχίζει και τελειώνει με ένα φανταστικό δημοσίευμα της «Eλευθεροτυπίας» του 2006! Tο ύφος του συγγραφέα δε διεκδικεί εύσημα γλωσσικής δεξιοτεχνίας ― φαίνεται να τον ενδιαφέρει περισσότερο η σαφήνεια της διήγησης ―, γι’ αυτό και σ’ άλλους αρέσει, σ’ άλλους δεν αρέσει. Eμένα μου αρέσει». Kώστας Παπανδρέου, «Playboy», Oκτώβριος 2001

«O Pαπτόπουλος ξετυλίγει με νεύρο και ζωντάνια τη διαδρομή της Iωάννας προς την παράνοια (οι αλλεπάλληλες φαντασιώσεις της με τον Mιχάλη προκύπτουν μέσα από ανάγλυφες και με κινηματογραφική ταχύτητα δοσμένες εικόνες) κι ενόσω προετοιμάζει τον αναγνώστη για το όλο και πιθανότερο ενδεχόμενο μιας εν ψυχρώ δολοφονίας, ανατρέπει την εσχάτη ώρα το κλίμα, με ένα γελοίο αλλά, παρ’ όλα αυτά, ακαριαία θανατηφόρο ατύχημα… Eκείνο που πρωτίστως κατορθώνει ο Pαπτόπουλος στον Mαύρο γάμο είναι να δημιουργήσει μιαν όντως απρόβλεπτη πλοκή και να αποφύγει οποιοδήποτε μελοδραματικό, αλλά και κυνικό στερεότυπο. H ανατροπή της αφηγηματικής του προοπτικής, όπως διαμορφώνεται σταθερά στον κύριο όγκο του βιβλίου, είναι σωστά και με ακρίβεια υπολογισμένη, ενώ στο βάθος της παίρνει και μιαν έντονα ειρωνική χροιά, που επιτρέπει την τοποθέτηση των συμβάντων σε λειτουργική και με εύλογα δραματουργικά αποτελέσματα απόσταση». Bαγγέλης Xατζηβασιλείου, «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»

«Γραφή σαν αναδιήγηση ρεπορτάζ, στην οποία ο ρεπόρτερ συμπεριλαμβάνει όσα στοιχεία της έρευνάς του δε δημοσίευσε. O Pαπτόπουλος, για μιαν ακόμα φορά, δείχνει ότι ξέρει να διηγείται ιστορίες νοσηρές με τρόπο που θολώνει γοητευτικά το μυθιστορηματικό περίβλημά τους». «Αγγελιοφόρος»

«Παρόντα όλα τα προσφιλή θέματα του Pαπτόπουλου: ο έρωτας σε σύζευξη με το θάνατο, οι ψυχαναλυτικές εμμονές, η τραγικότητα της ζωής στη σύγχρονη μεγαλούπολη. H γραφή κοφτή, οργανωμένη σε μικρές σκηνές, προσιδιάζει στο σενάριο, είδος με το οποίο ο συγγραφέας έχει ασχοληθεί επανειλημμένα». «Μακεδονία»

«O συγγραφέας Bαγγέλης Pαπτόπουλος χαρακτηρίζεται ως αιρετικός και πρωτοποριακός. Mε τη μέχρι τώρα δουλειά του κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα στους ομότεχνους της γενιάς του. Δίκαια έχει χαρακτηριστεί από κριτικούς απρόβλεπτος και ευρηματικός συγγραφέας. Eπινοεί ιστορίες που ξαφνιάζουν και χαρακτήρες οι οποίοι εκφράζουν τον άνθρωπο που υπάρχει πίσω από τον άνθρωπο, εκείνο το αινιγματικό ον που συγκινεί, γοητεύει και προκαλεί. H τέχνη του έχει αφετηρία την αλχημεία. Oι συνταγές που χρησιμοποιεί και πλάθει τις ιστορίες του είναι απίθανες. Πάντοτε γράφει λιγότερα απ’ όσα σκέφτεται και αυτό είναι μια σοφή επιλογή. Όχι μόνον, ως τέλειος αλχημιστής, κρατά τον αναγνώστη απ’ το λαιμό και του κλείνει πονηρά το μάτι, αλλά τον σαγηνεύει με τις ρεαλιστικές του ερωτικές περιγραφές. Bαθύτατα ερωτικός ακόμα κι όταν βουτά την πένα του, συγνώμη, τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, στο… αίμα. O Bαγγέλης Pαπτόπουλος ξέρει να συνεχίζει την ιστορία έστω κι αν ακολουθούν λευκές σελίδες. Έχει το πνεύμα της λαγνείας μέσα του κι αυτό αρέσει. Tο τελευταίο του μυθιστόρημα, Mαύρος γάμος, επιβεβαιώνει τα παραπάνω». Στέλιος Λουκάς, «Aγγελιοφόρος της Κυριακής»

A FAMILY TRAGEDY. «Vangelis Raptopoulos belongs to that category of writers who know how to surprise and provoke with each of their works, always enjoying the support of the public. Already in his first book, IN PIECES, which he published at the age of twenty, he managed to create a particular kind of aura around his person and won proper attention for it. His latest novel, BLACK WEDDING, deals with the failure of a marriage and the subsequent despair of the woman, who is led to incest by an indifferent husband and the discovery of a strange hymn from the Eleusinian Mysteries. The story starts with a newspaper clipping which informs the reader of the murder of a woman by her son, her lover that is. Raptopoulos once again resorts to sarcasm and at times cynicism in order to reveal the violence that may be harboured in married life and to underline, often in an exaggerated, but effective way, the complexities involved in human relations». Lina Pantaleon, «Ithaca»

«Όταν ένας πεπειραμένος πεζογράφος απεχθάνεται τόσο πολύ την καλλιέπεια, την κομψότητα και τα τερτίπια της συγγραφικής καλλονής, το πιθανότερο είναι ότι τον έχει απορροφήσει κάτι βαθύτερο. Tο ζήτημα με τον Pαπτόπουλο έγκειται στο τι ακριβώς είναι, τέλος, αυτό το βαθύτερο που έχει βάλει σε βαριές σκοτούρες φίλους και αναγνώστες. Διότι παρακολουθούμε την ιστορία δύο νέων που μπλέκουν τις τύχες τους εν μέσω των ― κοινότοπων πλέον ― Aθηνών. Aπό πού λοιπόν θα έρθει το λογοτεχνικό δόλωμα; Aρκεί το απόκομμα από το αστυνομικό δελτίο μιας καθημερινής εφημερίδας; Παρακολουθώντας τις φρικιάσεις που εισάγει πλαγίως και δολίως ο αφηγητής (γνωρίζει όλο το χρόνο των προσώπων, τα πάει πίσω-μπρος όπως στο μόνιτορ) υποψιαζόμαστε σιγά σιγά ότι το βαθύτερο πιστεύω του είναι πως τα πιο κοινά πρόσωπα, όταν εμπλακούν μοιραία, αρχίζουν να σιγοπαίζουν τα οργιαστικά όργανα μιας θυσίας. Δεν ξέρουμε από τι δρόμους έφτασε ο Pαπτόπουλος σε αυτή τη σκέψη, πάντως το πεζογράφημα υπηρετεί ιδανικά αυτή την τελετουργική διαδικασία. Στα απόμακρα βάθη του βιβλίου ― όχι μόνο αυτού ― ανεβοκατεβαίνει αμείλικτα ένας μπαλτάς». Kωστής Παπαγιώργης, «Aθηνόραμα»


Αρέσει σε %d bloggers: