Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

Γιάννης Υφαντής: Για τη «Μοιρολα3»

Yfantis Raptopoulos1/1/2015

Καλέ μου Βαγγέλη, χαίρε!

Διάβασα την «Μοιρολα3» σου, αργά-αργά, όπως πίνω (απολαμβάνω) τον καφέ που μου βγήκε πετυχημένος. Και είχα τη χαρά στις πρώτες σελίδες να βλέπω επιτέλους, με ανακούφιση κι απελπισία, τα έσχατα της ζωής, την καταστροφή, που εδώ στην πραγματικότητά μας βασανιστικά την αναμένουμε, έρχεται και δεν έρχεται, είν’ εδώ μα δεν ολοκληρώθηκε…

Και προχωρώντας ύστερα, ν’ ανακαλύπτω εστίες της πρωταρχικής συνείδησης κι ως επόμενο, εστίες της πρωταρχικής ζωής. Και συνάμα αποκαλύψεις της ασύλληπτης διαφθοράς προσώπων του παραμυθιού, υψηλά ισταμένων, όπως συμβαίνει εδώ σήμερα, στην πραγματικότητα της χώρας μας.

Κι όλο να προχωρεί η δύναμη της ανανέωσης. Κι όλο να προχωρεί η κάθαρση, τόσο σαν τιμωρία, όσο και σαν ανάρρωση του φυσικού περιβάλλοντος. Μέχρι την πλήρη κάθαρση, που εδώ είναι λυτρωτική, ευτυχής, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε πολλές αρχαίες ελληνικές τραγωδίες. (Διάβασα πρόσφατα ξανά, όλες τις υπάρχουσες αρχαίες τραγωδίες, κι έβλεπα ότι το βιβλίο σου αυτό είναι πολύ κοντά σ’ αυτές. Και βεβαίως, αυτή του τη δραματική καθαρότητα, με τη βοήθεια του συγγραφέα, διαβάζοντάς το, τη σκηνοθετούσα μέσα μου άριστα).

Κάθαρση, επικράτηση της δικαιοσύνης και το ξεκίνημα της ζωής, εκεί, από τους σπόρους της. Κι όχι απ’ όποιους  σπόρους της, μα μόνο από εκείνους  που πρώτα έχουν ταφεί.

Όπως στα σπήλαια της Αλταμίρα και του Λασκώ, οι κυνηγοί πληγώνοντας τον άριστα ζωγραφισμένο Βίσσωνα (άριστα ζωγραφισμένο γιατί έτσι μόνο είναι σχεδόν πραγματικός)  είχαν τη βεβαιότητα ότι θα τον πληγώσουν και στο πραγματικό πεδίο, έτσι κι εδώ στην «Μοιρολα3»: Η επιστροφή στην πρωταρχική συνείδηση, η επιστροφή στις πρωταρχικές ανάγκες, η επιστροφή στην πρωταρχική λειτουργία των αξιωμάτων, η επιστροφή στη σφύζουσα φύση, η επιστροφή στην πρωταρχική δικαιοσύνη και στην τιμωρία των διεφθαρμένων, που γίνεται μέσα στο βιβλίο, φέρνει τη χαρά ότι όλα τούτα θα συμβούν και στην πραγματικότητά μας, διότι η αλληλουχία που κινεί τα γεγονότα μέσα στο βιβλίο, όντας νομοτελειακής φύσεως, είναι η αντανάκλαση του μελλοντικού, που όμως έχει ήδη συντελεστεί μέσα στον καθρέφτη του διαρκούς παρόντος.

Βαγγέλη, ευχαριστώ για το βιβλίο σου και για τις σκέψεις που μου προκάλεσε, εκ των οποίων μερικές ένιωσα την ανάγκη να σου τις στείλω.

Με την αγάπη μου,

Γιάννης Υφαντής

ΥΓ: Ναι, το βιβλίο σου αυτό, όντας διαφορετικό, (μην περιμένεις να έχει την ίδια υποδοχή που είχαν άλλα σου βιβλία),  θα διαβαστεί από διαφορετικούς  ανθρώπους, θ’ αρέσει σε διαφορετικούς ανθρώπους, θα επαινεθεί από διαφορετικούς ανθρώπους. Μα όσοι, εξ’ αρχής και πάντοτε, βλέπουν στον συγγραφέα όλες του τις όψεις, ούτε θα σε χάσουν ούτε θα σε ανακαλύψουν, μα θα σε δουν και στο βιβλίο σου αυτό ως εξαιρετική συνέχεια και συνέπεια. Γι’ αυτό μην στεναχωριέσαι αν δεν συζητήθηκε επαρκώς.

Εγώ νιώθω γύρω μου, από τη μια την αφθονία της ζωής, κι από την άλλη τη μεγάλη φτώχεια μου από ανθρώπους: Η Ουρανία, εσύ, και δέκα άλλοι άνθρωποι. Μην παραξενευτείς αν φτάσεις στην κατάστασή μου. Ο Σολωμός κι ο Καβάφης, ένιωθαν πολλή μοναξιά στον καιρό τους. Δεν είχαν ανθρώπους γύρω τους. Μάλιστα ο Καβάφης, μη έχοντας κανέναν γύρω του να γράψει τα πρέποντα κι επείγοντα για το έργο του, αναγκάστηκε να καταφύγει στο εξής: να γράψει μια διάλεξη ο ίδιος, και να τη δώσει σ’ έναν φίλο του, να τη διαβάσει εκείνος ως δική του. Διόλου δεν ξεπέφτει μέσα μου μ’ αυτή του την πράξη. Ίσια-ίσια, τοποθετείται πιο ψηλά. Γιατί σημασία έχει ποιος την κάνει αυτή την πράξη, γιατί, και με ποια επίγνωση. Όταν την κάνει ο Καβάφης, είναι θαυμάσια σαν τα ποιήματά του. Όταν την κάνει η Δ, η Ε, η Ζ, είτε ο Φ, ο Χ, ο Ψ, βρωμοκοπά, σαν τα «ποιήματά» τους.

✒︎

Αρέσει σε %d bloggers: