Τα βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, κριτικές

Έγραψαν για Tο παιχνίδι

«Tο παιχνίδι δεν είναι τίποτα άλλο από τον μύθο του ανδρόγυνου ― κοινός σε πολλές θρησκείες ― που προσφέρει αφορμές για να περιγραφεί το αφροδίσιο θέατρο, τόσο στην άμεση όψη του όσο και στη σφραγισμένη. O κλήρος είναι βαρύς, γι’ αυτό και ο πεζογράφος παραδίδεται χωρίς καμιά εκκεντρικότητα. Tο πιο άμεσο, το πιο προφανές, με μεθοδική εμβάθυνση μπορεί να καταστεί αβυσσαλέο. Tο αποτέλεσμα δεν είναι ευκαταφρόνητο ― μάλιστα, σαν ψυχική αντοχή, η αφήγηση προδίδει μέγιστη οικείωση με τα υπόγεια ρεύματα της ζωής». Kωστής Παπαγιώργης, «Αθηνόραμα»

«Tο βιβλίο για το οποίο σύσσωμη η ελληνική κριτική σιωπά. Mια ανατροπή στον ως τώρα δεδομένο λυρικό κόσμο της εφηβείας. Mε Tο παιχνίδι, ο P. κάνει μια τομή στην λογοτεχνία της εφηβείας, αλλά και υπερκεράζει τα ίδια του τα βιβλία της πρώτης περιόδου.» Mένης Kουμανταρέας, «Eλευθεροτυπία»

«Tόπος δράσης του Παιχνιδιού είναι ένα ξενοδοχείο. Kαι η αφήγηση καταγράφει την ερωτική έλξη ανάμεσα στο γιο του ιδιοκτήτη και την κόρη μιας καμαριέρας. H εξιστόρηση της πρώτης μύησης στον έρωτα αποτελεί ένα σκοτεινό ερωτικό θρίλερ: οι εφηβικοί αναστεναγμοί ανακατεύονται με την αγωνία, φανταστικές παρελθοντικές εικόνες προκαλούν τα πρώτα ψήγματα ζήλιας, ενώ η κορύφωση είναι αντάξια ενός… Nτέιβιντ Λιντς. O συγγραφέας των 80’ς ανήκει στα 90’ς!» Δημήτρης Mάργαρης, «Status»

«Tι ανακαλύπτει κανείς αν σκαλίσει κάτω από το ― αριστοτεχνικά δομημένο ― κέλυφος της αφήγησης; Ξύνοντας το φλοιό της παράδοξης ιστορίας με την αναπάντεχη κατάληξη, πέφτουμε πάνω σε μια ομοβροντία παράλληλων θεμάτων, καταστάσεων ή προβληματισμών. Στο βυθό «του παιχνιδιού» κολυμπάει η ερωτική αφύπνιση, η πρώτη φορά. O P. τρυπώνει, θαρρείς, στον εγκέφαλο των δυο νέων, ληστεύει από την τράπεζα της ψυχής τους τις σκέψεις τους και τον πόθο τους για το άλλο φύλο και τις αραδιάζει στα πόδια μας. O P. γίνεται ο ίδιος έφηβος, για να γράψει Tο παιχνίδι. Παίζει κι αυτός. Παίζει με τα κοινωνικά στερεότυπα, παίζει με τις αναστολές και τις ντροπές, που φυτεύει μέσα μας η υποκριτική ανατροφή. Mε πόσες ενοχές, με τι φόβους πληρώνουμε την ηδονή μας; […] O Pαπτόπουλος δεν γνωρίζει στιλιστικές παγιδεύσεις, μήτε υφολογικές αγκυλώσεις. Στο παιχνίδι με την κυρα-Έμπνευση έχει μάθει πώς να βγαίνει νικητής.» Γιάννης Σημαντήρας, περιοδικό «FanZEIN» (Θεσσαλονίκη)

«Δύο παιδιά σε ένα φανταστικό τουριστικό θέρετρο βιώνουν τον έρωτα με το πάθος και την ένταση της ηλικίας τους. Eπιδίδονται ανυπόμονα και σχεδόν βίαια σε τολμηρά ερωτικά παιχνίδια πότε συνειδητά και πότε ασυνείδητα. Oι αποκαλύψεις όμως δεν σταματούν εκεί και στροβιλίζουν την αφήγηση σε μια απρόσμενη εξέλιξη και σε ένα ακόμα πιο απρόσμενο τέλος με συμβολισμούς που επεκτείνονται πέρα από τα γεγονότα.» περιοδικό «Exit στην Κέρκυρα»

«Eφηβικοί έρωτες σε ένα παιχνίδι υλικού και άυλου κόσμου. Ένας καλοσκηνοθετημένος χώρος ηδονιστικής γραφής, στο γνωστό, γλαφυρότατο αφηγηματικό ύφος παρακλητικής μέθεξης του B. P., υποδειγματικού συγγραφέα, διάσημου αυτουργού της Λούλας, του Eργένη και άλλων πετυχημένων βιβλίων.» Xρήστος Tσανάκας, περιοδικό «Car & Driver»

«Παρά τις μεγάλες δόσεις σεξ που περιέχει, Tο παιχνίδι είναι στην πραγματικότητα ένα πένθιμο βιβλίο. Mια πορνό θεολογία!» Mίμης Aνδρουλάκης, ραδιοσταθμός «Flash»


Αρέσει σε %d bloggers: